Πάντα μου άρεσε να γράφω, από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Μου αρέσει πάντα να εκφράζομαι μέσα από λέξεις, να δημιουργώ προτάσεις με συναισθήματα όπου ο κάθε άνθρωπος μπορεί να ταυτιστεί απόλυτα.

Στα μέσα του 2015 έγινε κάτι που άλλαξε εντελώς τη ζωή μου. Είχα ένα τροχαίο δυστύχημα με αποτέλεσμα μια γυναίκα να χάσει τη ζωή της. Εκείνη την μέρα θα την θυμάμαι για πάντα ως τη μέρα που άλλαξε τα πάντα μέσα μου, κατάλαβα τη σημασία του χρόνου, κατάλαβα πως ένα δευτερόλεπτο είναι αρκετό για να χαθούν όλα όσα είχα δεδομένα.

Ήταν ένα βράδυ του καλοκαιριού η ώρα 10:45, όλα έγιναν τόσο γρήγορα, κατέβηκα από το αυτοκίνητο μου, τα χέρια μου έτρεμαν, κοίταξα κάτω στον δρόμο, μια γυναίκα ήταν εκεί και ξεψυχούσε, πήγα από πάνω της, αλλά ήταν αργά. Δεν θα ξεχάσω ποτέ το βλέμμα της, το φοβισμένο της πρόσωπο, κοιτούσε τα αστέρια και η ψυχή της έφευγε σιγά σιγά από το σώμα της, το ένιωθα. Κρατούσα το κεφάλι μου, ήμουν σοκαρισμένος, σκεφτόμουν συνέχεια «Ακόμα δεν έζησα τη ζωή μου, δεν θέλω να πάω φυλακή, αποκλείεται να συμβαίνει αυτό σε μένα»

Ήξερα εκείνη την μέρα πως είχα ένα μεγάλο δρόμο μπροστά μου. Έφυγα πήγα Πάτρα για τις σπουδές μου, προσπάθησα να χτίσω μια άλλη ζωή, να ξεχάσω ό,τι έγινε και να προχωρήσω, κάποιες νύχτες δεν μπορούσα να κλείσω τα μάτια μου, ένιωθα φόβο, τύψεις, αγωνία για το μέλλον μου.

Το πρώτο εξάμηνο πέρασε πολύ γρήγορα, έκανα μια καινούργια ζωή, μια καλή αρχή για μένα όπως υποσχέθηκα στον εαυτό μου την πρώτη μέρα που πάτησα το πόδι μου στην Πάτρα.

Στις αρχές του 2016 ξεκίνησα να γράφω συχνότερα από άλλες φορές, είχα τόσες σκέψεις μέσα στο μυαλό μου που ήθελα να τις γράψω κάπου και έτσι μοιράστηκα τις σκέψεις μου με τους φίλους μου μέσω του προσωπικού μου λογαριασμού στο Facebook.

Στα μέσα του 2016 μετά από μια συζήτηση που είχα με την φίλη μου Χαραλαμπία Χατζηφιλίππου, με έπεισε να δημιουργήσω λογαριασμό στο Instagram και από εκείνη την μέρα ανεβάζω σχεδόν καθημερινά δικά μου quotes, τις σκεψεις μου. Επίσης, κατά διαστήματα γράφω δικά μου κείμενα και μετά τα ανεβάζω πάντα στο site μου nikolascharalambous.com

Στο δεύτερο χρόνο έλαβα ένα χαρτί που έλεγε πως πρέπει να πάω δικαστήριο για το τροχαίο δυστύχημα. Ήξερα πως θα ‘ρθει εκείνη η μέρα αργά ή γρήγορα, υπήρχε πιθανότητα να πάω φυλακή και αυτό με έκανε να νιώθω ακόμα πιο πολύ φοβισμένος.

Ξεκίνησα να γράφω το πρώτο μου βιβλίο αρχές του 2017, του έδωσα πάρα πολύ χρόνο ελπίζοντας μια μέρα να το τελειώσω. Μετά από πολλές προσπάθειες και υπομονή κατάφερα να ολοκληρώσω το πρώτο μου βιβλίο, την πρώτη μου ποιητική συλλογή. «Η μαγεία της ζωής» το οποίο ήταν 56 σελίδες. Δεν ήταν όμως αρκετό για μένα, συνέχισα να γράφω και μετά από 2 μήνες τέλειωσα και το επόμενο μου βιβλίο «Ξεβαμμένα περάσματα του χρόνου» το οποίο ήταν και αυτό 56 σελίδες. Δεν είχα τελειώσει όμως ακόμα με τις σκέψεις μου, ήθελα να αδειάσω το μυαλό μου σε όσες πιο πολλές σελίδες μπορούσα και έπειτα από 2 μήνες μετά το δεύτερο μου βιβλίο έγραψα το τρίτο μου βιβλίο «Χαμένες υποσχέσεις» το οποίο και αυτό ήταν 56 σελίδες. Αυτά τα βιβλία ήταν όλα προσωπικά μου βιβλία δεν είχαν εκδοθεί από κάποιο εκδοτικό οίκο.

Μετά από ένα χρόνο πήγαινε έλα στα δικαστήρια κατάφερα να γλιτώσω την φυλακή. Ένιωθα ανακουφισμένος, χαρούμενος όσο δεν ένιωσα τον τελευταίο χρόνο. Είχα 3 έτοιμα βιβλία γεμάτα με τις σκέψεις μου. Αποφάσισα να τα ενώσω όλα και να δημιουργήσω μια δυναμική είσοδο στο χώρο των γραμμάτων. Κράτησα τον τίτλο και το εξώφυλλο του βιβλίου «Ξεβαμμένα περάσματα του χρόνου» και έτσι το πρώτο μου βιβλίο εκδόθηκε στα 21 μου χρόνια από τις εκδόσεις Bookstars.

Advertisements